Detachment

«Στη διάρκεια μιας θαμπής, σκοτεινής

και αθόρυβης ημέρας...

το φθινόπωρο εκείνου

του έτους...

καθώς τα σύννεφα κρέμονταν

απειλητικά χαμηλά απ' τα ουράνια...

και μόλις έχοντας διασχίσει,

πάνω σε άλογο, μόνος...

ένα απομονωμένο και θλιβερό

κομμάτι της χώρας..

αργά βρέθηκα, καθώς έπεφτε

το υγρό σκοτάδι...

να κοιτάζω το μελαγχολικό

Σπίτι των 'Ασερ.

Ξέρω πως δεν ήταν

όπως παλιά...

αλλά μια ματιά

στο κτίσμα...

μου έφερε μια αίσθηση αφόρητης

κατήφειας που πλημμύρισε το πνεύμα μου...

κοίταξα το έρημο

τοπίο τριγύρω...

τους γυμνούς τοίχους...

και τους λίγους λευκούς κορμούς,

μαραζωμένων δέντρων...

μέσα σε απόλυτη

κατάθλιψη…

Δεν υπήρχε ψυχρότητα...

αλλά κάποιο ναυάγιο...

μιας αηδιασμένης καρδιάς.»

Η κοινωνική ταινία της εβδομάδας φέρνει στο προσκήνιο το θέμα της αποσύνθεσης. Σε ένα σχολείο μιας περιοχής της Αμερικής οι καθηγητές χάνουν ολοένα και περισσότερο το ενδιαφέρον για προσφορά στην μάθηση, καθώς τα προβλήματα στην εκπαίδευση μεγαλώνουν. Στο χρονικό όριο πριν το κλείσιμο του σχολείου και εν μέσω των αλλεπάλληλων διαταραχών μεταξύ των σπουδαστών που προέρχονται από «θυμωμένες» οικογένειες, ο αναπληρωτής καθηγητής.. έρχεται να διεκπεραιώσει το αναπόφευκτο. Να προσπαθήσει να κρατήσει την τάξη ήρεμη και να μεταδώσει όσο μπορεί την εξεταστέα ύλη. Έχοντας και εκείνος τις δικές του «σκοτεινές» πραγματικότητες, τις οποίες προσπαθεί να ξεχάσει, αφήνεται στο πρότυπο του μη- συναισθηματικού «συνόλου». Το θέμα πλέον είναι αν η ταινία θα καταφέρει να ξεπεράσει τις ήδη υπάρχουσες και καταξιωμένες μαθησιακές εξαίσιες υπάρξεις στην ιστορία του σινεμά, ή θα απορροφηθεί από επαναλαμβανόμενες αισιόδοξες εν τέλι ολοκληρώσεις.

Σε μια αργή και γρήγορη σκηνοθετική σύνθεση, παρακολουθούμε την καθημερινότητα του καθηγητή στο χαοτικό σύνολο. Οι λέξεις πίσω από την απομακρυσμένη λήψη προσδίδουν μια έντονη μελαγχολία. Αυτό το συναίσθημα έρχεται να συμπληρωθεί από τις «αυτοβιογραφικές σκέψεις» - ποιήματα του παρόντος που αφήνονται στο μελάνι του κειμένου κάθε μοναχικό βράδυ του καθηγητή. Η νύχτα είναι μια ακόμα θύμηση της μνήμης που δεν λέει να φύγει. Μήπως όμως πίσω από αυτό το μελαγχολικό πρότυπο ερχόμαστε σε μια γενικότερη ιδέα; Μήπως βαθμιαία αναγνωρίζουμε και άλλες μελαγχολικές μορφές που δεν αντέχουν άλλο το όριο της λογικής; Η ταινία ως απόδειξη της φθοράς που έχει ήδη έρθει, δεν μας παρουσιάζει απλά το τέλος, αλλά μας το προσφέρει σε ένα άκρως ποιητικό και ρεαλιστικό πλαίσιο. Το θέμα είναι να μπορέσουμε να το ξεπεράσουμε όταν έρθει. Και πως θα γίνει αυτό; Με την λογική της μάθησης. Υπέροχες ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές σε μια ταινία του 2011 που θα έπρεπε να έχει έρθει πιο νωρίς στους κινηματογράφους.

«24 ώρες την ημέρα

σε όλη τη ζωή μας...

η δύναμη και η

σκληρότητα...

μας οδηγεί

στο θάνατο!

Έτσι, για να

υπερασπιστούμε...

και να αντισταθούμε

στην πλύση εγκεφάλου...

πρέπει να μάθουμε

να διαβάζουμε.

Για να ξυπνήσει η φαντασία μας...

η κουλτούρα μας...

Η συνείδησή μας...

Οι πεποιθήσεις μας.

Χρειαζόμαστε αυτές τις ικανότητες

για να υπερασπιστούμε...

να διατηρήσουμε...

την λογική μας.»