Divergent κριτική ταινίας

Έφθασε σήμερα στην χώρα μας, η απαρχή της μεταφοράς των βιβλίων της Veronica Roth. Το Divergent μας μεταφέρει στο μελλοντικό και δυστοπικό Σικάγο μετά τον μεγάλο πόλεμο που διέλυσε τις πόλεις. Εκεί οι άνθρωποι για να κρατήσουν τις ισορροπίες, χωρίζονται βάση νόμου, σε 5 ομάδες – φατρίες. Κάθε χρόνο όλοι οι πολίτες των εκάστοτε ομάδων, υποβάλλονται σε ψυχολογικά τεστ ώστε να εντοπιστεί σε ποια ομάδα ανήκουν. Ύστερα την επόμενη ημέρα αποφασίζουν εκείνοι που θέλουν να καταταχθούν, σε μια νέα ζωή χωρίς επιστροφή.

Η καινούργια νεανική «μανία» έρχεται να «καλύψει» το κενό των Hunger Games με την πολιτικοκοινωνική του σύνθεση. Τουλάχιστον έτσι νομίζαμε μέχρι να παρακολουθήσουμε την ταινία, καθώς τελικά το Divergent κινείται σε έναν πολύ «δικό» του άξονα. Οι τεχνολογικές καινοτομίες, που εμφανίζονται από τα πρωταρχικά πλάνα, εντυπωσιάζουν και μας δίνουν μια πρώτη έκβαση του μέλλοντος. Όμως όπως όλες οι κοινωνίες, έτσι και στο Σικάγο, οι άνθρωποι θα βρίσκουν πάντα τρόπους για να επιβληθούν έναντι των άλλων. Η τροφική αλυσίδα, οι δυνατοί εναντίον των αδυνάτων, οι λογικοί εναντίον των αδύναμων. Αλλά και εκείνοι που βρίσκονται ακριβώς στην μέση, ελπίζοντας σε μια κοινή λύση, σε μια πολιτική συνοχή που είναι δύσκολο να αποφευχθεί.

Όσον αφορά τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, γνωρίζαμε για την «Τρις» και από την τηλεοπτική σειρά «The Secret Life Of The American Teenager». Ο ρόλος της και τότε ήταν περίπλοκος, μα μπορούμε να δούμε τις ομοιότητες της προσπάθειας για επιβίωση. Στην φετινή αποτύπωση, η ηθοποιός Shailene Woodley παρουσιάζεται αρκετά συνειδητοποιημένη σχετικά με την ψυχολογική της ταυτότητα και πρόθυμη να φθάσει μέχρι τα άκρα, για να ζήσει μια πιο «ελεύθερη» ζωή. Το γυναικείο πρότυπο δυναμισμού έρχεται ξανά, όμως σε μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση της αγωνίας και φυσικά της οικογενειακής θαλπωρής. Παράλληλα ο κεντρικός υπεύθυνος της φατρίας «Γενναιότητα» 4 (Τέσσερα) παρουσιάζεται αρκετά προσιτός. Η έννοια του συγκροτημένου «αρχηγού» που ισορροπεί ανάμεσα στην αγριότητα με την ευγένεια, σε αντίθεση με τον αντίπαλο – συνάδελφο του, θα είναι και ο πόλος έλξης ώστε να εξελιχθούν τα μέλη της ομάδας. Η έκπληξη της ταινία είναι σαφώς η Kate Winslet, που έρχεται σε έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο εξουσίας και υψηλής γνώσης. Αυτό όμως θα είναι και το αδύναμο σημείο που θα φέρει την απαρχή της καταστροφής των κανόνων. Τελικά η πασίγνωστη ηθοποιός δεν παρουσιάζεται αρκετές φορές στην ταινία, όμως όταν αυτό συμβαίνει, θέτει τις απαραίτητες υπαρξιακές και κοινωνικές ριζοσπαστικές εκφράσεις μέσα από την «παντοδυναμία» της επιστήμης.

Το νέο δημιούργημα του Neil Burger (Interview with the Assassin, Limitless, The Illusionist) διάρκειας 139 λεπτών, καταφέρνει να καθηλώσει τον θεατή, παρότι διακρίνονται μερικές σκηνοθετικές αδυναμίες. Ίσως και η παραπάνω από δυο ώρες θέαση, να θέλει μεν να καλύψει το βιβλίο, όμως «σέρνει» κάποια πλάνα που θα μπορούσαν να γίνουν πιο σύντομα. Επίσης κάποιες βασικές κλισέ τακτικές, έρχονται να το καταστήσουν περισσότερο προσιτό στο εφηβικό κοινό, που ενδεχομένως δεν δίνει τόση έμφαση στις σκηνές ή δεν απογοητεύεται τόσο εύκολα. Παρόλα αυτά η ταινία έχει ηθικό μήνυμα, έχει συναίσθημα και κυρίως δράση που διαφαίνεται σε όλες τις στιγμές.