The Grand Budapest Hotel κριτική ταινίας

Το φετινό εγχείρημα του εκκεντρικού σκηνοθέτη Wes Anderson (Moonrise Kingdom, Fantastic Mr. Fox) παρουσιάζει άλλη μια ιδιαίτερη κωμωδία. Το σκηνοθετικό κόκκινο χρώμα πρωτοστατεί στην απαρχή της ιστορίας παρουσιάζοντας το βυθισμένο στις αναμνήσεις του The Grand Budapest Hotel. Το διάσημο ξενοδοχείο της Βουδαπέστης, όπου την περίοδο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και μετά, είχε φιλοξενήσει πληθώρες προσωπικότητες από τα υψηλά κοινωνικά στρώματα. Στο «σήμερα», το ξενοδοχείο φιλοτεχνεί μαζί με τους ελάχιστους lobby boys, τους φροντιστές δηλαδή τους ξενοδοχείου, τους ακόμα πιο ελάχιστους επισκέπτες του, σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από τα όρια της ανυπαρξίας.

Ένας από τους επισκέπτες σε μια μοναχική μα τόσο καθημερινή απεικόνιση της μικρογραφίας του Hotel, θα ξεκινήσει να εξιστορεί την αληθινή ιστορία του M. Gustave, του πρώτου ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου. Ενός εκκεντρικού χαρακτήρα όπου σε συνδυασμό με την τελειομανία και την φιλοχρηματική του διάθεση, θα φέρει στο προσκήνιο ξεκαρδιστικές και εμμονικές καταστάσεις. Παράλληλα ο lobby boy που έρχεται (τότε) να δουλέψει στο ξενοδοχείο, θα γίνει ο συμπρωταγωνιστής αυτών των περιπετειών, σε μια εποχή αρκετά κρίσιμη για την εθνική του ταυτότητα. Μια ιστορία που βασίζεται στον μύθο, το μυστήριο, την αποκάλυψη και την αλήθεια του. Στην αίγλη του ξενοδοχείου που περιλάμβανε αναρίθμητες περιπέτειες.

Όταν το χρήμα «ξεδιαλύνει» την ηθική και επαναφέρει το «αιώνιο» συναίσθημα της επιβίωσης.

Ένας πίνακας που λείπει, μια έρευνα μόλις ξεκινάει και οι χαρακτήρες των εμπλεκομένων να παραπέμπουν σε κλασσικές αστυνομικές εξιχνιάσεις τύπου Sherlock Holmes. Πινακοθήκες χαμένες στα μυστικά τους, μα πάνω όλα καθημερινούς εύπορους ανθρώπους που έδιναν τόση σημασία σε λεπτομέρειες, όπου στα μάτια των άλλων θυμίζουν άπιαστες πραγματικότητες.

Και σε αυτή την αποτύπωση, ο γνωστός Anderson, επαναφέρει την μοντέρνα έκδοση των oldies ταινιών, με την φανέρωση των «Chapters», ύστερα από τα απαραίτητα λεπτά, αλλά και την κοφτή επεξεργασία των πλάνων. Με αυτό τον τρόπο δίνεται περισσότερο έμφαση στην κωμικοτραγική απεικόνιση των συναισθημάτων, ενώ όλοι οι πρωταγωνιστές καταφέρνουν να συνθέσουν ένα άψογο γενικό (all-star) και ειδικό πλαίσιο ερμηνείας. Ο Ralph Fiennes στον ρόλο του M. Gustave καταφέρνει να προσεγγίσει την πολυδιάσταση έκβαση του χαρακτήρα του, ενώ και ο lobby boy στέκεται άψογος μέσα στην τυχαιότητα της νέας του πατρίδας, αλλά και την δυναμική του χαρακτήρα του. Δεν μπορούμε όμως να παραλείψουμε και την ερμηνεία του Adrien Brody, ως τον φιλόδοξο Dmitri, τον κληρονόμο, που στέκεται ακλόνητος σε κάθε μορφή υποχώρησης, με μοναδικό γνώμονα την απόκτηση της περιουσίας. Τελικά μια μοναδική ψυχογραφική ιστορία που οφείλει να παρακολουθηθεί από όλους.