Παρακολουθήσαμε το βραβευμένο φιλμ και ήδη αγαπημένο από κριτικούς και κοινό, The Zone of Interest (Η Ζώνη του Ενδιαφέροντος), την επονομαζόμενη «ταινία της χρονιάς» και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας. Ο Jonathan Glazer σκηνοθετεί με βασικές αλλαγές το ομώνυμο μυθιστόρημα του Άγγλου Sir Martin Amis και φέρνει στην οθόνη μας το βαθύτατο ιστορικό ζήτημα του Ολοκαυτώματος των Εβραίων, ως το πιο σιωπηλό ψυχολογικό θρίλερ της χρονιάς.
Στην υπόθεση μεταφερόμαστε στην Ναζιστική Γερμανία το 1943, όταν ο Ρούντολφ Ες - Rudolf Höss, διορίζεται επικεφαλής του στρατοπέδου του Άουσβιτς. Ο Ρούντολφ Ες με την οικογένεια του αυτομάτως μετακομίζουν στην περιοχή, αλλά όχι σε έναν απλό χώρο. Φτιάχνει την αγροτική του κατοικία ακριβώς δίπλα από το αιματηρά ιστορικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς.
Εκείνος δουλεύει ασταμάτητα, ενώ η σύζυγος του επεξεργάζεται ενδελεχώς, με την πολύτιμη βοήθεια του πολυμελούς υπηρετικού προσωπικού της, όλες τις λεπτομέρειες του νέου τους σπιτιού, μόλις μια ανάσα από το πεδίο των σφαγών.
Το trailer της ταινίας με κέντρισε από την αρχή ώστε να δω την ταινία, καθώς υπάρχει διάχυτη η υποψία της υποκρισίας της τέλειας ζωής, ενώ στον διπλανό τοίχο, ο κόσμος δολοφονείται, όμως αυτό το οποίο «αντικρίζει» ο θεατής τελικά, στην ίδια την ταινία είναι ακόμα χειρότερο.
Στην Ζώνη του Ενδιαφέροντος δεν θα δείτε ούτε μια στιγμή βασανισμού, αιχμαλωσίας, θανάτωσης, αλλά θα υπονοείται ηχητικά καθ’ όλη την διάρκεια, και στις πιο αιχμηρές συνειδησιακά στιγμές. Στην ταινία θα βιώσετε όλες τις αντιθέσεις της πραγματικότητας, από εκείνες της πολιτικής άποψης, μέχρι εκείνες του ζωντανού δράματος της διπλανής «πόρτας».
Στο μεγαλείο της ναζιστικής υποκρισίας όπου οι άνθρωποι [των δυο αντικρουόμενων κόσμων] διακρίνονται, αναδεικνύονται, αναδομούνται, αποδομούνται, συνθλίβονται και επαναδιατυπώνονται, η φρίκη βρίσκεται ακριβώς εκεί στις λέξεις, στην «μεγάλη ιδέα» που κατακερμάτισε έναν ολόκληρο λαό, και όχι μόνο.
Σκηνοθετικά είναι συνεχείς οι σκηνές με προσήλωση στην οικογενειακή «θαλπωρή», αλλά με εντονότατο το ψυχικό φορτίο που έρχεται από εκείνο το «αντικείμενο» που διέρχεται, διόλου τυχαία. Επίσης, οι κλειστοφοβικές σκηνές απέδωσαν έξοχα την σχάση ανάμεσα στην αίγλη και την πραγματική ευτυχία.
Ακόμα πιο έντονες ήταν οι στιγμές όπου ο ήχος της υπονόησης, έρχεται με παύση της εικόνας και ένα έντονο χρώμα, πότε λευκό, πότε κόκκινο, παίρνει την θέση για να επανα-ορίσει την φράση: «ένα χρώμα, χίλιες λέξεις» και για να επανα-ορίσει (ξανά) την νέα έννοια του ιστορικού δράματος χωρίς βίαιες σκηνές.
Και είναι πολύ έξυπνο σκηνοθετικά, καθώς στο σήμερα, σχεδόν 81 χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και με πληθώρα την πληροφορία σε ιστορικά ντοκιμαντέρ, ταινίες, σειρές, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν δει ΠΟΛΥ εικόνα για την φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και δη για το Στρατόπεδο του Άουτσβις.
Το νέο στοίχημα που κέρδισε ο σκηνοθέτης ήταν να δείξει την υποκρισία της διεκπεραίωσης ενός διεστραμμένου ονείρου, με την αιώνια βία, εκείνης της απατηλής ΙΔΕΑΣ.
Τελικά, το Zone of Interest είναι ένα καταπληκτικό σιωπηλό, αργό, βαρύ ιστορικό-δραματικό θρίλερ για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων που κρατάει την αγωνία του μέχρι τέλους. Προς το τέλος, αφήνει και δυο-τρία ερωτηματικά για την πορεία των πρωταγωνιστών που συνδέονται ξανά με τις επιπτώσεις του ιστορικού δράματος. Δεν μπορείς να σχετιστείς άλλωστε με το τέρας, εκτός και αν είσαι και εσύ ο ίδιος, φτιαγμένος από το ίδιο υλικό. Και αυτό είναι ενότητα, άλλης συζήτησης. Στις ελάχιστες στιγμές ανθρωπιάς που προσδίδει (συνομιλία Ρούντολφ με το άλογο) σε συνθλίβει εκ νέου [και αλίμονο εάν δεν το έκανε] με την υποκρισία της κανονικότητας του.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου